Laat je code spreken

Een informatiezuil bij een station begroet reizigers en wijst de weg naar de fietsenstalling. Met een klein Rust-programma kun je zulke berichten zelf laten verschijnen. Je begint met twee regels tekst en ontdekt hoe de volgorde van je instructies de uitvoer bepaalt.

Een programma begint bij main

Broncode is de tekst waarin je instructies voor de computer schrijft. De compiler controleert die tekst en vertaalt haar naar een uitvoerbaar programma. Als de code niet klopt volgens de taalregels, krijg je een melding voordat je eigen instructies worden uitgevoerd.

In Codelab staat het bestand main.rs klaar. Je kunt na inloggen Rust-code uitvoeren zonder zelf iets te installeren. Een voorbeeld heeft een eigen knop en laat de code van jouw oefening ongemoeid.

Een functie is een benoemd stukje code. Met fn main() begint hier de functie waar het programma start; fn is de Rust-schrijfwijze om een functie te definiëren. De ronde haakjes horen bij die definitie.

De accolades { en } begrenzen de inhoud van de functie. In dit eenvoudige programma worden de instructies daarbinnen van boven naar beneden uitgevoerd. De inspringing maakt die inhoud makkelijker te herkennen, maar de accolades geven de grens aan.

Tekst naar de uitvoer sturen

Met println! toon je tekst en begin je daarna een nieuwe uitvoerregel. Dit is een macro: een hulpmiddel dat de compiler uitwerkt tot code voor die handeling. Je gebruikt haar hier als een kant-en-klare uitvoerinstructie; zelf macro's schrijven komt veel later.

Het uitroepteken is onderdeel van de manier waarop je deze macro aanroept. Een aanroep is het gebruiken van zo'n handeling in je programma. Schrijf dus println!(...), met het uitroepteken vóór de haakjes.

Tussen de haakjes staat een tekst tussen dubbele aanhalingstekens, een stringliteral. Dat betekent een tekstwaarde die je letterlijk in de broncode opschrijft. Een puntkomma sluit de aanroep af.

De weg naar de fietsenstalling

Voorspel welke boodschap bovenaan verschijnt en voer het voorbeeld uit. De aanhalingstekens markeren de tekst in de broncode en worden niet zelf afgedrukt.

fn main() {
    println!("Welkom op het station.");
    println!("De fietsenstalling is rechts.");
}

Welkom op het station.
De fietsenstalling is rechts.

De hoofdletters, spaties en leestekens tussen de aanhalingstekens horen wel bij de uitvoer. Zo kun je precies kiezen wat de reiziger ziet. Een andere tekst kan geldige code zijn en toch niet de bedoelde aanwijzing geven.

Veelgemaakte fout: print zonder nieuwe regel

Rust heeft ook de macro print!. Die toont tekst zonder automatisch naar een nieuwe regel te gaan. Deze foutvariant gebruikt haar bij de begroeting; vergelijk waar de tweede boodschap begint.

fn main() {
    print!("Welkom op het station.");
    println!("De fietsenstalling is rechts.");
}

Welkom op het station.De fietsenstalling is rechts.

De tweede boodschap plakt aan de eerste. Dat de twee aanroepen op aparte regels in je bestand staan, zorgt niet voor een nieuwe uitvoerregel. Gebruik println! wanneer ieder bericht op een eigen regel moet beginnen.

Maak twee eigen boodschappen

In de oefening staan de structuur en twee println!-aanroepen klaar. Verander de tekstwaarden naar de gevraagde begroeting en de taal die je leert. Laat de uitroeptekens, haakjes, puntkomma's en accolades staan.

Voer vervolgens je code uit en controleer beide berichten. Een checkpoint vergelijkt de zichtbare tekst van één uitvoerregel. Bij een verschil hoef je dus niet meteen alles te veranderen: kijk eerst naar de regel waar de feedback naar verwijst.

Wat je meeneemt

• De functie main bevat hier de instructies waarmee het programma start.
• println! is een macro die tekst toont en de uitvoerregel afsluit.
• Broncode-indeling en uitvoerindeling verschillen; de gekozen macro bepaalt de nieuwe regel.

Hierna geef je getallen een naam en gebruik je ze in berekeningen.